ปัญหา 9 ข้อ ของศิลปินพื้นบ้านอีสานในยุคโลกาภิวัฒน์ (ชมคลิป)

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยี ในยุคโลกาภิวัฒน์ ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและ กระทันหัน ทําให้ศิลปินพื้นบ้านส่วนใหญ่ก้าวไม่ทันเทคนโลยีและข่าวสารต่าง ๆ ทําให้ไม่สามารถเข้าถึงแหล่ง ความรู้ที่จําเป็น ก่อให้เกิดความเสียเปรียบในวิชาชีพ เช่น

1 ศิลปินไม่มีความรู้ด้านเทคโนโลยีสมัยใหม่ ไม่รู้จักวิธีหาความรู้หรือข้อมูลข่าวสาร จากอินเทอร์เน็ต มา ประยุกต์ใช้ในอาชีพของตน เช่นนักแต่งกลอนลํา และศิลปินหมอลํา

2 ศิลปินไม่สามารถนําข้อมูลด้านดนตรีและการแสดงของตนไปแลกเปลี่ยนซื้อขายที่มีความเป็นธรรมเช่น ไม่รู้ แหล่งที่จะขายงานศิลปะของตน เช่นนําไปขึ้นยูทูปเพื่อสร้างรายได้ ทําให้คนที่มีความรู้ทางเทคโนโลยีได้เปรียบ และเอารัดเอาเปรียบศิลปิน ในปัจจุบัน มีคนที่มีความรู้ด้านเทคโนโลยีไปถ่ายทํา บันทึกเสียง และบันทึกวิเดโอ เทป แล้วนําไปขายหรือขึ้นยูทูปเพื่อสร้างรายได้ โดยที่ศิลปินไม่ได้รับส่วนแบ่งที่ควรจะได้รับ

3 ศิลปินขาดความรู้เรื่องการเขียนโครงการต่างๆ เพื่อเสนอเรื่องในการขอทุน ขอรับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปิน ดีเด่น ประเภทต่างๆ การเสนอชื่อเพื่อรับการพิจารณาเป็นศิลปินแห่งชาติ หรือเสนอชื่อเพื่อรับปริญญา กิตติมศักดิ์ เหล่านี้เป็นต้น

4 วงการหมอลําขาดนักแต่งกลอนลําทั้งด้านจํานวนคน ด้านคุณภาพ และด้านเนื้อหาสาระที่ทันกับการ เปลี่ยนแปลงในยุคปัจจุบัน ตลอดจนด้านสุนทรียภาพของกลอนลํา

5 วงการหมอลํายังขาดนักแต่งเพลงลูกทุ่งที่จะนํามาผสมผสานกับการลํา แต่กลายเป็นว่า วงการเพลงลูกทุ่งหมอ ลํา ไม่มีความร่วมมือหรือประสานงานกับวงการหมอลํา แยกกันทํามาหากิน ครูแต่งกลอนลําคงต้องขวานขวาย หาประสบการณ์และสร้างองค์ความรู้ด้านการแต่งเพลงลูกทุ่งระดับมืออาชีพให้ได้ ด้วยตนเอง ไม่ควรไปหยิบ ยืมเพลงลูกทุ่งเขามาใช้

6 ไม่มีคอมพิวเตอร์ และขาดความรู้ในการใช้คอมพิวเตอร์ เพื่อแสวงหาความรู้และข้อมูล และเพื่อ พิมพ์เอกสารต่าง ๆ ที่จําเป็นสําหรับวิชาชีพของตน

7 ขาดความรู้ภาษาอังกฤษเบื้องต้นสําหรับทักทาย แนะนําตน และกล่าวขอบคุณชาวต่างชาติ ชาวต่างชาติมากมายที่ต้องพบปะและเป็นแฟนดนตรีอีสานทั้งหมอลําและหมอแคน

8 ขาดสือในการแนะนําตัว เช่นนามบัตรหรือเฟสบุ๊ค ที่จะเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารของตนให้แก่สาธารณชนได้ทราบ นามบัตรควรมีชื่อเป็นทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ มีหมายเลขโทรศัพท์ หมายเลขอีเมล์ และเฟสบุคเพื่อเป็น สื่อในการประชาสัมพันธ์ตนเอง รวมทั้งแสดงอาชีพว่าเป็นหมอลํา หมอแคน หรือนักแต่งกลอนลา

9 ขาดความเป็นองค์กรที่เข้มแข็งและต่อเนื่องสําหรับประสานงานในหมู่สมาชิก ควรจัดตั้งเป็นชมรม สมาคม และมูลนิธิ เพื่อช่วยเหลือ ส่งเสริมและพัฒนาวิชาชีพศิลปินพื้นบ้านให้มีความมั่นคง มีเกียรติ มีศักดิ์ศรี และมี ความเป็นอยู่ที่ดีสืบไป

เรียบเรียงจาก งานสัมมนากระบวนการปรับเปลี่ยนดนตรีอีสาน โดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ร่วมกับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

แสดงความคิดเห็น